Μυρτιώτισσα, Ποιήματα

Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ
Τίποτ’ άλλο να πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο!

Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ
Τον πολύφυλλο ανθό
Της ζωής μου

Τα δυο χέρια μου, να…
Στα προσφέρω δετά
Για να γείρεις γλυκά
Το κεφάλι

Κι η καρδιά μου σκιρτά
Κι όλη ζήλια ζητά
Να σου γίνει ως αυτά
Προσκεφάλι

Ω μελίσσι μου, πιες
Απ’ αυτόν τις γλυκές
Τις αγνές ευωδιές
Της ψυχής μου!

Σ’ αγαπώ τι μπορώ
Ακριβέ να σου πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο;

ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ (1885 -1968). Η Μυρτιώτισσα (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Θεώνης Δρακοπούλου) γεννήθηκε στο προάστιο της Κωνσταντινούπολης Μπεμπέκι. Ο πατέρας της ήταν διπλωμάτης και έξι χρόνια μετά τη γέννηση της Θεώνης διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην τουρκοκρατούμενη τότε Κρήτη, όπου μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του. Μετά από παραμονή δυο χρόνων στο νησί εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Αθήνα, όπου η Θεώνη φοίτησε στη Σχολή Χιλλ της Πλάκας. Από μαθητική ηλικία είχε κλίση προς την ποίηση και το θέατρο. Πήρε μέρος σε ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος και συνεργάστηκε με τη Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Μετά από σύντομη διακοπή της ενασχόλησής της με το θέατρο, λόγω αντίδρασης της οικογένειάς της, συνέχισε τις δραματικές σπουδές της στο Παρίσι (Κρατική Δραματική Σχολή), όπου εγκαταστάθηκε μετά το γάμο της με το Σπύρο Παππά, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο το Γιώργο, ο οποίος σταδιοδρόμησε στο ελληνικό θέατρο. Στην Ελλάδα επέστρεψε μετά από μερικά χρόνια μετά το τέλος του βραχύβιου γάμου της και εργάστηκε ως καθηγήτρια απαγγελίας στο Ωδείο Αθηνών. Καθοριστική για την ποιητική της έκφραση στάθηκε η γνωριμία και ο έρωτάς της με τον ποιητή Λορέντζο Μαβίλη. Μετά τον δραματικό θάνατο του τελευταίου στη μάχη του Δρίσκου το 1912 η Μυρτιώτισσα στράφηκε στην παλιά της αγάπη για να εκφράσει τον πόνο της. Το 1919 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Τραγούδια. Σημαντική για τη ζωή της στάθηκε επίσης η βαθιά φιλία που τη συνέδεε με τον Κωστή Παλαμά, οποίος στάθηκε καθοδηγητής της. Τιμήθηκε με κρατικά βραβεία ποίησης (το 1932 για τα Δώρα της αγάπης και το 1939 για τις Κραυγές). Μετά τον πρόωρο χαμό του γιου της εξέδωσε το βιβλίο Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια (1962). Πέθανε στην Αθήνα. Η ποίηση της Μυρτιώτισσας κυριαρχείται από έντονο λυρισμό, ενώ συχνά θέματά της είναι η φύση και το δίπτυχο έρωτας-θάνατος. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία της Μυρτιώτισσας βλ. Μαυροειδή - Παπαδάκη Σοφία, «Μυρτιώτισσα», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 10. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Μερακλής Μ.Γ., «Μυρτιώτισσα», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.490-491. Αθήνα, Σοκόλης, 1977. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Για περισσότερα δείτε στην διεύθυνση Μυρτιώτισσα

Αφιέρωμα στην φωτογράφο Julia Margaret Cameron

Julia Margaret Cameron

Η πρώτη καλλιτέχνης φωτογράφος

Η Julia Margaret Cameron γεννήθηκε στην Καλκούτα από μια ευκατάστατη οικογένεια Βρεττανών, μετά από σπουδές στη Γαλλία και την Αγγλία το 1838 παντρεύτηκε τον Charles Hay Cameron. Έμειναν στη Κεΰλάνη όπου ο άντρας της είχε διάφορες επιχειρήσεις. Το 1848 εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία στο Isle of Wight. Η Cameron είχε ένα σπουδαίο κύκλο φίλων. Επιστήμονες, καλλιτέχνες, πολιτικοί ήταν οι καθημερινές της συναναστροφές. Η ενασχόλησης της με την φωτογραφία άρχισε τυχαία όταν οι δύο κόρες της της έκαναν δώρο μια φωτογραφική μηχανή. Ήταν τότε 48 χρονών. Η φωτογραφία της έγινε εμμονή μέχρι το 1875 που ξαναγύρισε στην Κεΰλάνη.
Μπροστά από το φωτογραφικό της φακό στάθηκαν όλα τα πρόσωπα του περιβάλλοντος της. Συγγενείς, υπηρέτες και όλοι οι σπουδαίοι φίλοι της. Δούλευε με την μέθοδο του υγρού κολλόδιου σε ένα πρόχειρο σκοτεινό θάλαμο και ένα στούντιο που έστησε στον κήπο της. Τα πορτραίτα της είναι άμεσα με δραματικούς φωτισμούς χωρίς ευκρίνεια αλλά με μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα. Πολλές φορές μεταμφιέζει τα "μοντέλα" της για να εικονογραφήσει μοναδικές σκηνές. Οι φωτογραφίες της και τα θέματα της θυμίζουν έντονα προραφαηλικούς ζωγράφους είναι ξεκάθαρο ότι εκεί βρίσκονται οι επιρροές της, όμως το έργο της είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό φωτογραφικό έργο. Επίσης ξεχωριστά είναι και τα πορτραίτα των διάσημων φίλων της όπως του John Herschel, του Thomas Carlyle και του Charles Darwin.
Το φωτογραφικό της έργο που για αρκετά χρόνια δεν ήταν γνωστό, διασώθηκε και εκτιμήθηκε από τον Alferd Stieglitz και την ομάδα των Photo Secessionists. Σήμερα επάξια την θεωρούμε από τις σημαντικότερες φωτογράφους στην ιστορία της φωτογραφίας.

Μια γεύση από Κωνσταντινούπολη

Σουρεάλ καταστάσεις...

Από τη συνοικία φανάρι, έξω από το Πατριαρχείο.

Περνώντας κάτω από τη γέφυρα

Νύχτες ανατολής

Αγία Σοφία.

Τραβηγμένη από το παράθυρο της Αγίας Σοφίας.

Το Μπλε Τζαμί η Sultanahmet στα Τούρκικα

Στα σοκάκια της Taxim.

Για τον Αλέξη...

Για τον Αλέξη που δολοφονήθηκε 6 Δεκεμβρίου 2008.

Dragons and fire

As I am walking to the loneliest path of my mind

Only the flames of the dragons of my fantasy

Can enlighten my soul

As darkness is embracing me

Thunders of fire is blurring my sight

One word wondering in the darkest forest

Revolution

You can never see it

You can never hear it

Being whispered by the black trees

As they are waving their branches

Following the rhythm of a weird music

Revolution

The same word again and again

You can hear weird Creatures lost in the deep caves

Whispering it

You can feel their presence around you

But you can not see them

This is because you are blind

You can only live in the darkness

You can always fear of the creatures

You can always hide from the thunders

You can live hunted by the dragons of your imagination

Living in the loneliest night of the universe

Until the princess of wisdom

Will bring the stardust from the sky

And sprinkle your soul

Until you rise against all these creatures

Dragons and fires

Until you decide to cry in the moonlight

The magic spell

Revolution

Revolution of your mind

Revolution of your soul

Then you will be able to break the chains of shadow

That keeps you imprisoned in the dark forest

And feel free to travel to the stars

And dance with the moon

And bring the sun back

The sun of happiness

The sun of freedom

Let the sun reveals you the truth

The only truth that can save us from the dark forest

And the weird creatures that live in it.

Τα τρόμο-πεύκα και οι φετινές πυρκαγιές.

Τα τρόμο-πεύκα και οι φετινές πυρκαγιές.

Φέτος το καλοκαίρι, όπως και σχεδόν κάθε καλοκαίρι, είδαμε το ίδιο έργο σε επανάληψη, χιλιάδες στρέμματα πευκοδάσους να γίνονται στάχτη, καθώς και πολλά σπίτια και αυτοκίνητα. Μετά την κατάσβεση και της τελευταίας εστίας φωτιάς και μετά την απογραφή της ανυπολόγιστης καταστροφής έρχεται η αναζήτηση των ευθυνών. Σε αυτή τη φάση ξεκινά το θέατρο του παραλόγου.

Το 2007 την ευθύνη για τις καταστροφές την ανέλαβε ο στρατηγός άνεμος, φέτος την ευθύνη την ανέλαβαν τα ίδια τα πεύκα, καθώς από τη φύση τους είναι εύφλεκτα, διαδίδοντας με τις κουκουνάρες τους τη φωτιά σε χρόνο μηδέν. Και πράγματι έχουν δίκιο. Μετά την κατάσβεση της φωτιάς η τρομοκρατική οργάνωση «Οι εμπρηστικές κουκουνάρες» ανέλαβε την ευθύνη για τις πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα. Τα τρόμο-πεύκα αποφάσισαν να εξεγερθούν και να αυτοπυρποληθούν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες διαβίωσής τους, αλλά και για την οικιστική ανάπτυξη μέσα στις δικές τους περιοχές. Έτσι, οργανώθηκαν σε ομάδες και ξεκίνησαν να αυτοπυρπολούνται. Με όπλα τις φλεγόμενες κουκουνάρες τους, διέδωσαν τη φλόγα της δικής τους εξέγερσης παντού. Σε προκήρυξη που έστειλαν στα Μ.Μ.Ε. εξηγούν πιο αναλυτικά πως, εφόσον οι άνθρωποι έχουν γεμίσει με σκουπίδια τα περιαστικά δάση και έχουν με κάθε τρόπο καταστρέψει το περιβάλλον, δεν τους αξίζει να ζουν μαζί με τα πεύκα. Ακόμα, αφού οι άνθρωποι δεν έχουν το θάρρος και τη στοιχειώδη ευθιξία να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί, την ευθύνη την αναλαμβάνουν τα ίδια τα πεύκα. Έτσι αυτό που πραγματικά αξίζει στους ανθρώπους να έχουν είναι μαύρη καμένη γη. Στην προκήρυξή τους ακόμα ευχαριστούν ιδιαίτερα, όλους όσους πετάνε τα σκουπίδια τους στα δάση, βοηθώντας έτσι την πύρινη εξέγερση τους. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται σε όλους εκείνους τους υπερπερήφανους οδηγούς που πετάνε αναμμένα τσιγάρα από το παράθυρο του τροχοφόρου κουτιού τους, ανάβοντας καινούρια μέτωπα. Τέλος ευχαριστούν όλους τους πολιτικούς που με τα μέτρα που πήρανε πριν από το καλοκαίρι βοήθησαν έτσι, ώστε η φωτιά να μη σταματήσει παρά μόνο στη θάλασσα. Βέβαια δεν ξεχνούν να στηλιτεύσουν και να εκτοξεύσουν απειλές ενάντια σε όλους εκείνους τους πυροσβέστες που με ηρωισμό και αυταπάρνηση πολέμησαν την πύρινη επανάστασή τους, καθώς και τους εθελοντές που βοήθησαν τους πυροσβέστες να καταστείλουν την εξέγερση, ρουφιανεύοντας τα νέα μέτωπα.

Μετά από αυτήν την ανάληψη ευθύνης τώρα η κυβέρνηση σκοπεύει να κόψει όλα τα εναπομείναντα πεύκα, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ακόμα θα επιτρέψει στους οικοπεδοφάγους να χτίσουν τις δασικές περιοχές, έτσι ώστε ούτε ένα πεύκο να μη ξανά-φυτρώσει. Με αυτόν τον τρόπο κανένα τρόμο-δέντρο δε θα ξαναβάλει φωτιά στη χώρα μας. Έτσι θα εξαλειφθεί κάθε αιτία για φωτιά, ενώ τα υπέροχα βουνά μας θα κοσμούνται από υπέροχες βίλες με πισίνες, οι οποίες άλλωστε δεν καίγονται εύκολα. Με τα νέα αυτά μέτρα τα μοχθηρά αυτά δέντρα θα ανήκουν στο παρελθόν, ενώ τα τσιμεντένια δάση θα τροφοδοτούνται πλέον από μηχανές οξυγόνου. Παλιά τα δέντρα ψήφιζαν, τώρα βάζουνε φωτιές. Τι άλλο μένει να δούμε στο μέλλον από αυτά τα υποχθόνια δέντρα;

Πυρκαγιές 2009

Το άκρων άωτον της βλακείας.

Εδώ και τρεις μέρες καίγεται πάλι η Αττική δύο μόλις χρόνια μετά από την πυρκαγιά της Ηλείας. Και η τηλεόραση τα ίδια και τα ίδια. Τι έφταιξε, γιατί τα προηγούμενα λάθη δε μας έκαναν σοφότερους και τα τοιάυτα. Λόγια, λόγια, τα ίδια λόγια, ανόητα, ανούσια, για το «θεαθήναι» και για εσωτερική κατανάλωση. Λόγος να γίνεται. Κλείνω την τηλεόραση για να μην ακούω τις ανοησίες των δημοσιογράφων και τις βλακείες των πολιτικών που σαν μαριονέτες και όντα αξιοθρήνητα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ωστόσο από αυτές τις ελεεινές και θλιβερές υπάρξεις καμία παραίτηση λόγω ευθιξίας. Δυστυχώς-λυπάμαι που το λέω- μα το ίδιο σκηνικό θα επαναληφθεί με μαθηματική ακρίβεια σε λίγα χρόνια αν δε βάλουμε μυαλό. Και οι ίδιες ανοησίες πάλι από δημοσιογράφους και πολιτικούς....(Αυτοί οι δυο πάνε πακέτο) Ίδωμεν.

Έχεις και τους πολιτικούς-αξιολύπητοι αχυράνθρωποι- να σου λένε ότι για όλο αυτό το κακό που συντελέστηκε φταίνε τα πεύκα. Και μη χειρότερα.