Φωτογραφικό αφιέρωμα στην Καβάλα.(Kavala photos)

Thunderstorm/Καταιγίδα.

Kefalari river/ Υποβρύχια φωτογραφία στο Κεφαλάρι.

Νοτιάς στην Καλαμίτσα.

full moon kavala. Πανσέληνος πάνω από το Κάστρο.

airshow kavala

keramoti sunset./ Ηλιοβασίλεμα στην Κεραμωτή.

sunset kavala

old town kavala

Η κρίση φέρνει αποξένωση. Του Τσεκουράκη Πολυχρόνη.

Μέρες τώρα οι δέκτες των τηλεοράσεων προσφέρουν ακούραστα πανικό και δυστυχία απλόχερα στον αποκαμωμένο και ψυχικά εξοντωμένο έλληνα τηλεθεατή. Εκλογές, δημοψηφίσματα και πάλι εκλογές. Ατέρμονες διαπραγματεύσεις, απειλές, εκβιασμοί, προπαγάνδα,  ουρές στα ΑΤΜ, capital control…ο απόλυτος πανικός. Η Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών έχει πια πεθάνει και τη θέση της έχει πάρει ένα θλιβερό κατασκεύασμα που αποσκοπεί στη διεύρυνση των οικονομικών αντιθέσεων και στην οικονομική εξόντωση των ασθενέστερων οικονομικά ομάδων. Βέβαια αναντίρρητα φταίμε και εμείς για τη μέχρι τώρα κατάσταση των κοινωνιών μας, καθώς δεν φέραμε σθεναρή αντίσταση στη μάστιγα του άκρατου υλικού ευδαιμονισμού και της αποθέωσης του χρήματος.

Έτσι λοιπόν αφήσαμε τον εαυτό μας απροστάτευτο απέναντι στα αρπακτικά που κερδοσκόπησαν πάνω στις αχαλίνωτες επιθυμίες μας που οι ίδιοι τεχνηέντως καλλιέργησαν. Γεμίσαμε τα σπίτια μας με ρούχα που ποτέ δε φορέσαμε και με αντικείμενα που ποτέ δε χρησιμοποιήσαμε. Αγοράσαμε τόσο πολύ φαγητό που στο τέλος το πετάξαμε. Πήραμε διακοποδάνειο και το πληρώσαμε τριπλάσιο.  Θυσιάσαμε τον ελεύθερο χρόνο μας, την ελευθερία και την ανεμελιά που τον συνοδεύει μόνο και μόνο για να αποκτήσουμε όλα όσα μας έδειχνε η τηλεόραση. Συγκλονιστήκαμε με τις ουρές στα ΑΤΜ, αλλά για άλλη μια φορά ο άστεγος που κοιμόταν παραδίπλα πέρασε απαρατήρητος. Αφεθήκαμε στην αγκαλιά των μέσων ενημέρωσης τα οποία μας οδήγησαν με αργά και σταθερά βήματα στη φυλακή του «έχειν» και του καταναλωτισμού. Μας τρόμαξε το κλείσιμο των τραπεζών και όχι το κλείσιμο των σχολείων. Σταθήκαμε αδιάφοροι απέναντι στις ατελείωτες ουρές των ανέργων με το σκεπτικό ότι εμείς θα τη γλιτώσουμε. Σηκώσαμε όλα τα χρήματά μας από την τράπεζα και τα κρύψαμε στα πατάρια και τα στρώματα.

Μέσα λοιπόν στην πλάνη της κοινωνίας της αφθονίας και της κατανάλωσης και στην πλαστή ευτυχία που μας πρότειναν ως βασικό τρόπο ζωής χάσαμε το συνάνθρωπό μας και μέσα από αυτόν και τον ίδιο τον εαυτό μας. Χάσαμε τον αδερφό μας για οικονομικές και κληρονομικές διαφορές. Χάσαμε τους φίλους μας γιατί δήθεν ζήλευαν την ευμάρειά μας. Πάνω απ’ όλα όμως χάσαμε την ανθρωπιά μας, γιατί δεν είχαμε χρόνο για το συνάνθρωπο, άλλωστε ο χρόνος είναι χρήμα. Έτσι η αποθέωση της ύλης δολοφόνησε το Εμείς και μας έμεινε μόνο το Εγώ. Ένα εγώ με ατελείωτες επιθυμίες, γιγαντωμένο και αλαζονικό που θεωρούσε τον άλλον ως εχθρό και ως κίνδυνο για την ευτυχία μας. Έτσι οδηγηθήκαμε στη μοναξιά και την κατάθλιψη και όλες τις ψυχοσωματικές ασθένειες που ροκανίζουν την ευτυχία μας και υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής μας.

Βέβαια η συνταγή της άγριας λιτότητας που μας προτείνουν οι «εταίροι» μας ως μονόδρομο για την επίλυση του Ελληνικού προβλήματος κάθε άλλο παρά μειώνει την ακατάσχετη μανία του ανθρώπου για το χρήμα. Απεναντίας αποτελεί καταστρατήγηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και υπονόμευση των σχέσεων των ανθρώπων. Έτσι λοιπόν αντί η κρίση να μας φέρει πιο κοντά μας αποξένωσε τελείως. Οχυρωθήκαμε πίσω από ένα ψευδώνυμο στον υπολογιστή μας και κάναμε εκατοντάδες αδιάφορους φίλους με τους οποίους δεν επικοινωνούμε ουσιαστικά. Φτιάξαμε ένα ψεύτικο προσωπείο και επιδιδόμαστε σε έναν αδυσώπητο αγώνα υποκρισίας με σκοπό τον άκρατο εντυπωσιασμό. Αρματωθήκαμε στα σπίτια μας με συστήματα ασφαλείας και τους κρατήσαμε όλους μακριά. Χάσαμε τις αυλές που κάθε βράδυ καλοκαιριού γέμιζαν με κόσμο και στη θέση τους βάλαμε ψυχιάτρους και ψυχοφάρμακα. Μαζευόμαστε παρέες και το μόνο που φωτίζει τα πρόσωπά μας είναι το φως από την οθόνη του κινητού μας, καθώς σερφάρουμε στο διαδίκτυο ο καθένας μόνος του. Ζούμε αδιάφορα για όλους και για όλα και έτσι οδηγηθήκαμε σε μια μορφή κοινωνικού «αυτισμού», καθώς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι ο εαυτός μας.

Για το λόγο αυτό θα πρέπει να προβούμε άμεσα σε μια επανιεράρχηση αξιών τοποθετώντας την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη στην κορωνίδα της βιο-αξιοθεωρίας μας. Πρέπει πάση θυσία να ξαναβρούμε το συνάνθρωπο και μέσα από αυτόν να ξαναγνωρίσουμε τον εαυτό μας. Ας περάσουμε λοιπόν δυναμικά από το εγώ στο εμείς. Άλλωστε η αλληλεγγύη στο συνάνθρωπο και η ομοψυχία είναι τα μόνα όπλα που διαθέτουμε απέναντι σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται την ευτυχία μας και επιθυμούν διακαώς να εκμηδενίσουν την ύπαρξή μας.

Πανελλήνιες 2013 Επάλ Νεοελληνική γλώσσα. (Θέματα και απαντήσεις)

 Πανελλήνιες 2013 Επάλ Νεοελληνική γλώσσα. (Θέματα και απαντήσεις)

 ΚΕΙΜΕΝΟ

Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η σημερινή οικονομική κοινωνική ζωή είναι ως ένα μεγάλο σημείο πλημμυρισμένη και κυριευμένη από τη διαφήμιση.

Όπου κι αν γυρίσει κανένας σήμερα το βλέμμα του, έστω και για μια στιγμή, δεν μπορεί παρά να πέσει το μάτι του επάνω στη διαφήμιση, κι όπου δεν τη βλέπει ακόμη, την ακούει.[…] Εφημερίδες, περιοδικά εικονογραφημένα και μη, δρόμοι, σιδηροδρομικοί σταθμοί, γραφεία ταξιδίων, μετώπες σπιτιών, μανδρότοιχων είναι πλημμυρισμένα από διαφήμιση, από χαρτιά, εικόνες, κείμενα, χρώματα κλπ., πράγματα διαφήμισης. Είναι ένα φαινόμενο του βιομηχανικού πνεύματος και της προόδου του τεχνικού πολιτισμού, που έχει διαποτίσει το συνειδητό, όσο και το υποσυνείδητο του ψυχικού κόσμου μας.[…]

Ωστόσο, κανένας προωθητής της διαφήμισης, δεν μπορεί ν’ αρνηθεί τους κοινωνικούς κινδύνους που κλείνει μέσα της η διαφήμιση, όταν αυτή διαβαίνει ορισμένα όρια. Σοβαροί ερευνητές του προβλήματος της διαφήμισης παρατηρούν ότι εκείνη η διαφήμιση αξίζει, που διαφημίζει μόνο το καλό εμπόρευμα, το καλό προϊόν, εκείνη που δε διαφημίζει περισσότερο απ’ ό,τι προσφέρει.

Πέρα όμως απ’ αυτές τις παρατηρήσεις, υπάρχουν και οι κακές μέθοδοι και οι κακοί σκοποί της διαφήμισης, οι οποίοι πάλι βάζουν σε συλλογή τους αντικειμενικούς ερευνητές αυτού του φαινομένου. Παρατηρούν, π.χ., πώς επιτίθεται, πώς ορμά η διαφήμιση προς το κοινό συνειδητά και ραφιναρισμένα¹, για να προκαλέσει με την υποβολή τεχνητές ανάγκες, δηλαδή να παραπλανήσει το κοινό να αγοράσει εμπορεύματα, τα οποία δεν έχει καθόλου ανάγκη και τα οποία ακόμη μπορούν να αποβούν και προς βλάβη του. Με την υποβολή σπρώχνει τον άνθρωπο προς τη χωρίς μέτρο χρήση των απολαυστικών αγαθών, μια ώθηση που κλείνει αρκετούς κοινωνικούς κινδύνους.

Κι όχι μόνο αυτό, παρά με την υπερβολή και την υποβολή της η διαφήμιση προσπαθεί να ξυπνήσει τη βουλιμία² προς τα υλικά αγαθά, πέρα από την πρέπουσα και δικαιολογημένη κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων, έτσι που να αδυνατίζει την αγοραστική δύναμη για άλλα αναγκαία και λογικά πράγματα. Έτσι η διαφήμιση, όπου λείπει η κοινωνική ευθύνη από τους παράγοντές της, εκεί σκορπά μέσα στην κοινωνία ένα μεγάλο κακό.

Η διαφήμιση αποπλανά και διαφθείρει, γιατί ο σημερινός άνθρωπος της μαζικής κοινωνίας είναι πολύ ευεπίφορος³ στη μαζική υποβολή. Αυτή η αιχμαλωσία την οποία υφίσταται ο άνθρωπος από την υποβολή και από τα άλλα μέσα της διαφήμισης, τον φτάνει στο σημείο ν’ ακολουθεί με κλειστά τα μάτια. Τον φτάνει στο σημείο ν’ ακολουθεί γραμμή χωρίς σκέψη, χωρίς έρευνα και εξέταση.

Η διαφήμιση μπορεί βέβαια, χωρίς αμφιβολία, να αποβεί κοινωνικά ωφέλιμη. Να συμβάλει πολύ στην πρόοδο και στο δυνάμωμα της ελεύθερης οικονομίας, όταν εκτελεί την αποστολή της κατά θετικό τρόπο, όταν αντικρίζεται και ενεργεί σαν διαφώτιση του κοινού, σαν προσανατολισμός σε ό,τι είναι συμφέρον στον αγοραστή, όταν αυτή κρατιέται μέσα στα όρια, μέσα στο πρέπον, όταν αφήσει τις χοντροκομμένες μεθόδους του ψεύδους και της απάτης ή της φαινομενικής αλήθειας.

1.ραφιναρισμένα: έντεχνα, επιδέξια

2.βουλιμία: λαιμαργία, έντονη επιθυμία

3.ευεπίφορος: επιρρεπής, αυτός που παρασύρεται εύκολα

Ιω. Ν. Ξηροτύρης, 1965, «Επίκαιρα Κοινωνικά Προβλήματα»

Θέματα

Α.1 Να γράψετε την περίληψη του κειμένου, που σας δόθηκε, χωρίς δικά σας σχόλια (90-110 λέξεις).

Μονάδες 25

Β1. «Η διαφήμιση μπορεί βέβαια, χωρίς αμφιβολία, να αποβεί κοινωνικά ωφέλιμη». Σε μία παράγραφο 80-100 λέξεων να σχολιάσετε την παραπάνω άποψη του συγγραφέα.

Απ. Η διαφήμιση μπορεί βέβαια, χωρίς αμφιβολία, να αποβεί κοινωνικά ωφέλιμη. Αυτό ισχύει καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η διαφήμιση είναι το κατεξοχήν μέσο το οποίο μπορεί να δώσει ώθηση στην αγορά και να συμβάλει τα μέγιστα στην οικονομική τόνωση και την ανάπτυξη του εμπορίου. Συνάμα με τη βοήθειά της οι καταναλωτές μπορούν να ενημερωθούν έγκυρα και έγκαιρα για τα προϊόντα που κυκλοφορούν και με βάση αυτές τις πληροφορίες να κάνουν χρήσιμες αγορές. Ακόμα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της διαφήμισης για να διαδώσουμε κοινωνικά μηνύματα και έτσι να συμβάλουμε στην καταπολέμηση φαινομένων κοινωνικής παθογένειας που ταλανίζουν ανελέητα τη χώρα μας. Βέβαια για να επιτευχθούν τα παραπάνω η σωστή χρησιμοποίησή της κρίνεται επιτακτική ανάγκη. 

Μονάδες 15

Β2. Ο συγγραφέας στη δεύτερη παράγραφο του κειμένου «Όπου κι αν γυρίσει … κόσμου μας» χρησιμοποιεί ως τρόπο πειθούς την επίκληση στη λογική. Να εντοπίσετε τα μέσα πειθούς στην παράγραφο αυτή.

Απάντηση: Τα μέσα πειθούς είναι τα τεκμήρια και το είδος των τεκμηρίων παραδείγματα.

Μονάδες 5

Β3.α. Να γράψετε από ένα συνώνυμο για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις, χωρίς να αλλάζει το νόημα του κειμένου: διαβαίνει, συλλογή, Παρατηρούν, τεχνητές, πρόοδο. (Μον. 5)

Απαντήσεις
α. υπερβαίνει ξεπερνά β. σκέψη γ. Διακρίνουν αντιλαμβάνονται δ. επίπλαστες φτιαχτές ε. ανάπτυξη εξέλιξη.

β. Να γράψετε από ένα αντώνυμο για καθεμία από τις παρακάτω λέξεις: αρνηθεί, δικαιολογημένη, λογικά, ωφέλιμη, διαφώτιση. (Μον. 5)
α. αποδεχθεί β. αδικαιολόγητη γ. παράλογα δ. βλαπτική ε. παραπλάνηση συσκότιση. 

Μονάδες 10

Β4. Να εντοπίσετε τα δομικά στοιχεία της τελευταίας παραγράφου του κειμένου: «Η διαφήμιση μπορεί … φαινομενικής αλήθειας».
Θ.Π. " Η διαφήμιση μπορεί...ωφέλιμη"
Λεπτομέρειες "Να συμβάλει...φαινομενικής αλήθειας"
Κατακλείδα δεν υπάρχει.

Μονάδες 5

Γ1. Σε ένα άρθρο (500-600 λέξεις), που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα του σχολείου σας, να αναφερθείτε:

α) στις αρνητικές πλευρές της διαφήμισης και

β) στους παράγοντες που βοηθούν στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης των νέων απέναντι στα αρνητικά μηνύματα της διαφήμισης. 

Επιμέλεια απαντήσεων Τσεκουράκης Πολυχρόνης

Norman Parkinson Φωτογραφίες και βιογραφικά στοιχεία.

Ο Norman Parkinson γεννήθηκε το 1913 και ξεκίνησε την καριέρα του σαν φωτογράφος το 1931. Το 1934, σε ηλικία 21 ετών, άνοιξε το στούντιο του στο Λονδίνο μαζί με τον Norman Kibblewhite. Κάνει τα πρώτα του βήματα σαν φωτογράφος πορτρετίστας των μεγαλοαστικών κύκλων του Λονδίνου. Έτσι το 1935 έκανε την πρώτη του έκθεση με πορτρέτα νεαρών δεσποινίδων της καλής κοινωνίας αλλά και διασημοτήτων της εποχής όπως η Vivien Leigh και η Noel Coward αλλά με έναν δικό του πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Από τους αριστοκρατικούς κύκλους πέρασε στην υψηλή ραπτική και το έκανε φωτογραφίζοντας για την αγγλική έκδοση του Harper’s Bazaar. Στη Νέα Υόρκη άρχισε τη συνεργασία του με το Vogue. Συνέχισε να κάνει πορτρέτα, φωτογραφίζοντας παράλληλα και τις διάφορες collection μόδας, κυρίως στο Παρίσι.  

Επηρεάζεται εκείνη την εποχή πολύ από τον ούγγρο Martin Munkacsi που έκανε τις φωτογραφίες μόδας έξω από το στούντιο, δίνοντας κίνηση στα μοντέλα του. Ο Parkinson, συμβάλλει κι αυτός στην απελευθέρωση της φωτογραφίας μόδας ξεφεύγοντας από την στατικότητα  του στούντιο και επηρεάζει με την σειρά του σημαντικά τους σύγχρονους φωτογράφους.  Προτιμά να φωτογραφίζει έξω και προσπαθεί να εντάξει τα μοντέλα του σε καθημερινές στιγμές δίνοντας την αίσθηση του τυχαίου, είτε στον δρόμο, είτε κάνοντας σπορ δίνοντας την ζωντάνια που στερεί το στούντιο, ενώ η κίνηση που προσδίδει είναι έντονο χαρακτηριστικό στις φωτογραφίες του. To 1938 στις φτογραφίες του μπαίνει και το χρώμα.

Στον Β' παγκόσμιο πόλεμο υπηρετεί σαν φωτογράφος με αναγνωριστικά αεροπλάνα πάνω από την Γαλλία. Η δουλειά του γίνεται πλέον διάσημη για την ζωντάνια, τον αυθορμητισμό και το χιούμορ καθώς και για την δημιουργική χρήση των εξωτερικών χώρων.  Αρχίζοντας από την Ιταλία και τις ΗΠΑ, βγάζει τα μοντέλα του στον δρόμο, που κυκλοφορούν ανάμεσα στους περαστικούς δημιουργώντας happenings και προκαλούν πολλές κωμικές καταστάσεις με τις αντιδράσεις των περαστικών. Για τον Norman Parkinson, η φωτογραφία είναι μια έκφραση της «χαράς και της ζωής» και δεν είναι ποτέ ανιαρή. Πολλές φορές συμμετείχε και ο ίδιος στις φωτογραφίες του διασκεδάζοντας όπως σ' αυτήν που φαίνεται κρεμασμένος ανάποδα.  

Το 1947 παντρεύτηκε με το cover girl Wenda Rogerson την οποία χρησιμοποιεί συχνά σαν μοντέλο. Το 1960 σταμάτησε τη συνεργασία του με το Vogue, άρχισε τη συνεργασία του με το περιοδικό Queen και έκανε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση των φωτογραφιών του. Το 1964 απαθανατίζει τους Beatles. Όταν έληξε το συμβόλαιο του με το Queen, ξαναγυρίζει στο Vogue, όπου οι δουλειές του τον φέρνουν στο Περού, την Αιθιοπία, τις Σεϋχέλλες, την Κεϋλάνη και το Μεξικό. Το 1974 γίνεται ο επίσημος φωτογράφος της αγγλικής βασιλικής οικογένειας. Τα πορτρέτα που έκανε, και κάνει, για την αγγλική βασιλική οικογένεια είναι χαρακτηριστικά και διεθνώς γνωστά. Το 1981 κάνει μία ακόμη αναδρομική έκθεση στη National Portrait Gallery του Λονδίνου και το 1984 ο εκδοτικός οίκος Weidenfeld & Nicolson παρουσιάζει στο Λονδίνο το βιβλίο του Life Work.

Ο Norman Parkinson δεν πήρε ποτέ την σφραγίδα του καλλιτέχνη έτσι όπως την γνωρίζουμε ήι την αναζητούμε σε άλλους φωτογράφους, όμως οι φωτογραφίες του κάνουν πολλές φορές την υπέρβαση. Ανδρώθηκε φωτογραφικά στην εποχή της αθοώτητας, που ήταν η εποχή του μεσοπολέμου, πολύ πριν δημιουργηθούν τα τερτίπια του μάρκετινγκ και των εκδοτών (έτσι τουλάχιστον όπως τα γνωρίζουμε σήμερα) φωτογραφίζει αφήνοντας την ψυχή του ελέυθερη και καταφέρνει να βγάζει κομμάτια του εαυτού του μέσα στις φωτογραφίες του. Διασκέδαζε την ζωή φωτογραφίζοντας και όχι μόνο φωτογραφίζοντας, αφού το 1963 όταν μετακόμισε σε νησάκι της Καραϊβικής (Tobago) φτιάχνοντας μια φάρμα με γουρούνια, κατασκεύασε προϊόντα από χοιρινό και έδωσε αυτοσαρκαζόμενος στα προϊόντα του την επωνυμία ''Porkinson's Bangers''. Είναι όμως και ένας ρεαλιστής αφού ο ίδιος έλεγε: ''Ενας φωτογράφος χωρίς περιοδικό πίσω του, είναι ένας γεωργός χωρίς χωράφι''.  Πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου του 1990.

Για περισσότερα εδώ

Εχοντας δουλέψει για τα περιοδικά «Vogue» και «Harper's Bazzar», αλλά και για την βρετανική «Royal Air Force» κατά τη διάρκεια του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πάρκινσον ήταν ο διασημότερος φωτογράφος μόδας από τη δεκαετία του '40 μέχρι και τη δεκαετία του '90. Ηταν αυτός που τόλμησε να βγάλει τα μοντέλα από τα κλειστά στούντιο και να τα βάλει να ποζάρουν σε φυσικούς χώρους και εξωτικές τοποθεσίες.

«Ο Νόρμαν Πάρκινσον ήταν όλα αυτά που θα περίμενες από έναν φωτογράφο στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα - κομψός, ακριβής, με κάπως αμφιλεγόμενη φήμη και απόλυτα προσανατολισμένος προς την ομορφιά» δήλωσε ο υπεύθυνος της έκθεσης Τζον Λάνγκλεϊ. «Με την τέχνη του έβαζε ένα πλαίσιο ρεαλισμού στα πρόσωπα που φωτογράφιζε».  

Πηγή το Βήμα

Το ενθουσιασμένο ζευγάρι της φωτογραφίας εκφράζει τη ζωντάνια και την ενέργεια της Νέας Υόρκης, η οποία εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να γίνεται η Μέκκα των φωτογράφων το 1955. 

"Πορτρέτα"

       Για τον καλλιτέχνη η φωτογραφία είναι ο καλύτερος τρόπος να κρατά ημερολόγιο. Με το φακό του ξεκλέβει και απαθανατίζει κάποιες στιγμές λίγο πριν χαθούν για πάντα στην αέναη ροή του γίγνεσθαι. Βέβαια δεν αποτυπώνει απλά την πραγματικότητα αλλά με τους φακούς του διαστρεβλώνει την πραγματικότητα προσπαθώντας να της διδάξει τη θέση που της αξίζει. Στο πορτρέτο, θέμα μας είναι ο άνθρωπος, αυτό το πολύπλοκο και κυρίως αντιφατικό πλάσμα. Σε αυτήν την κατηγορία φωτογράφισης ο φωτογράφος προσπαθεί συλλάβει και να αποτυπώσει όλες εκείνες τις συναισθηματικές αποχρώσεις που κρύβει το ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά και τα δικά του ιδιοσυγκρασιακά στοιχεία μέσα από τον τρόπο που θα επιλέξει να αποδώσει το θέμα του. Προσπαθεί με τα μέσα που διαθέτει να εξωτερικεύσει την εσωτερικότητα. Και αυτό θα το πετύχει μεταφράζοντας ένα συναίσθημα που βίωσε σε έργο τέχνης, στη συνέχεια ο θεατής θα εισπράξει με τη σειρά του το συναίσθημα αυτό και με την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία του θα ανατροφοδοτήσει τον καλλιτέχνη. Έτσι η φωτογραφία μετατρέπεται αυτομάτως σε ένα μαγευτικό ταξίδι στο δαιδαλώδη συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου. Ο φωτογράφος θα φτιάξει ένα λαβύρινθο, ο θεατής από την πλευρά του καλείται να πιάσει το μίτο της Αριάδνης και να αποκρυπτογραφίσει τους υπαινιγμούς του καλλιτέχνη φτάνοντας μάλιστα σε ερμηνείες που ο ίδιος ο δημιουργός δεν είχε καν φανταστεί. Μόνο μέσα από αυτήν τη διαλεκτική των συναισθημάτων μπορεί το καλλιτεχνικό έργο να ολοκληρωθεί. 

Χρόνης Τσεκουράκης.

Οι φωτογραφίες και το κείμενο είναι ένα μέρος από την ομαδική έκθεση του Φωτογραφικού Ομίλου  Καβάλας με θέμα το πορτρέτο και ανήκουν στον Τσεκουράκη Πολυχρόνη. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις όπως τις βιώνουμε καθημερινά.

                        

  Οι ανθρώπινες σχέσεις όπως τις βιώνουμε καθημερινά.

Κάθομαι σ’ένα παγκάκι της παραλίας μετά από έναν μακρινό περίπατο. Δεν είμαι μόνος. Δίπλα μου κάθεται κάποιος συμπολίτης μας. Άγνωστος σε μένα. Κάτι τον ρώτησα, ίσως ήθελα ενδόμυχα να μιλήσουμε λίγο. Η απάντηση ξερή,  σαν να μου έλεγε « δε με παρατάς και συ στην ησυχία μου!».

Κάθομαι λίγο ακόμη και συνεχίζω την πορεία μου. Στη Θεσσαλονίκη, στα παγκάκια, γίνεται από τους καθήμενους κουβέντα τρικούβερτη. Iδίως εκείνα τα κυκλικά στην Αριστοτέλους μετατρέπονται σε μια « μικρή Βουλή». Μιλάνε, ανταλλάσσουν απόψεις, ανεβάζουν τους τόνους, βρίζουν τους πολιτικούς σαν τους κύριους υπαίτιους της νυν κατάστασης και έτσι ξεδίνουν, εκτονώνονται,αλαφρώνει το «είναι» τους. Βρίσκω πολύ ανθρώπινη αυτή  τη νοοτροπία τους και την υιοθετώ ανεπιφύλακτα. Πάντως σε γενικές γραμμές η κατάσταση δε μας δίνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Οι προ πολλού κλειστές πόρτες των διαμερισμάτων είπα πως θα άνοιγαν κάπως στους δύσκολους και χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, μα αυτές εξακολουθούν να παραμένουν θεόκλειστες. Επί τη ευκαιρία των ονομαστικών εορτών, γενεθλίων κ.λ.π. οι  μαζώξεις γίνονται σε απρόσωπες καφετέριες κι όχι σε σπίτια ζεστά και φιλόξενα. Όλα είναι οργανωμένα έξωθεν, μιλάμε για πακέτα που καθορίζονται από άλλους χωρίς εμάς για εμάς. Καμμιά φορά αναρωτιέμαι αν ο  πάγος παραέγινε σκληρός  με τον καιρό και είναι δύσκολο να σπάσει. Θα δείξει ο χρόνος.

Πάντα ήμουν αντίθετος με τα κηρύγματα και τον άκρατο βερμπαλισμό, όμως θαρρώ πως καλό θα ήταν να βγούμε από την απραγία και να τείνουμε χείρα βοηθείας ιδίως στον πάσχοντα συνάνθρωπό μας. Όχι μια ξερή και τυπική κουβέντα « πώς τα πας», « περαστικά» και τα τέτοια, αλλά να γίνει κάτι πιο ουσιαστικό , πιο ανθρώπινο. Το να ξορκίζουμε το κακό « φτύνοντας στον κόρφο μας» και λέγοντας « μακριά από μας» είναι μια στάση εγωιστική και ενδεικτική της εν γένει συμπεριφοράς μας. Εξάλλου μην ξεχνάμε τη διαχρονική ρήση του Αθηναίου ρήτορα και λογογράφου Ισοκράτη: «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης. Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον».

Προσωπικά πιστεύω πως η φράση των Ρωμαίων: “Homo homini lupus”(ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος) δεν προσιδιάζει στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα. Δε λέω, κάποτε συμβαίνει κι αυτό, αλλά σε  πολύ μεμονωμένες περιπτώσεις. Αντίθετα οφείλω να θυμίσω εδώ τη φράση, αν δεν απατώμαι,  του Μένανδρου, Αθηναίου κωμικού ποιητή( 4^ος αι.  π.Χ.) : « Ως χαρίεν έστ’ άνθρωπος, όταν άνθρωπος η».( = πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν  είναι άνθρωπος). Μένω στη λέξη « χαρίεν». Νομίζω ότι αυτή η λέξη χαρακτηρίζει όλον τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό κι εμείς οι νεότεροι δεν έχουμε παρά να την υιοθετήσουμε και να την  κάνουμε πράξη. 

Κείμενο του Μιχάλη Τσεκουράκη.